Zawsze w ruchu

Portugalskiego nie uczył się dla kariery. Uczył się go, bo chciał rozumieć pieśni śpiewane w rodzie i wiedzieć, z czego śmieją się brazylijscy instruktorzy. Kiedy żona zobaczyła ogłoszenie o pracy w międzynarodowej firmie i wysłała jego aplikację, śmiali się przy kolacji, że mogłoby z tego coś wyjść. Kilka tygodni później Tomasz Tomczyk dostał tę pracę.

Przez lata opowiadał tę historię jako szczęśliwy zbieg okoliczności. Później zauważył coś innego: portugalski był pierwszą bardzo konkretną umiejętnością, którą przyniósł do pracy z miejsca niemającego z pracą nic wspólnego. Nie był ostatnią.

"Zawsze w ruchu" to zapis dwudziestu lat spędzonych między salą treningową a biurem. Tomczyk zestawia to, czego uczy capoeira, z badaniami nad przepływem, odpornością, cienkimi wycinkami, bezpieczeństwem psychologicznym, inteligencją zbiorową i błędem planowania – ale nie udaje, że jedno dowodzi drugiego. Badanie opisujące zachowanie ludzi w laboratorium nie jest badaniem capoeiry. Tam, gdzie widzi podobieństwo, mówi wprost, że interpretacja należy do niego.

Książka rozwija się w trzech aktach – jednostka, dwoje ludzi, cały krąg – a każdy rozdział zamykają dwa kąciki: jeden dla prowadzących zajęcia, drugi dla pracujących w firmie. Nie po to, żeby ktokolwiek zaczął trenować capoeirę. Po to, żeby pokazać, co się dzieje, kiedy przez wystarczająco długi czas poważnie traktujemy coś, co miało być tylko pasją.

Lekcja jest ta sama w każdej skali: mieć w życiu dość oparcia, żeby być zawsze w ruchu.