Körebe

Dünya, insanı yavaşça uyuşturan parıltılı vitrinleri, bitmek bilmeyen basamakları ve insanlığın büyük bir coşkuyla ortak olduğu sahte oyunlarıyla devasa bir illüzyon sahnesidir. Bu sahneye adım atan her fani, henüz farkına bile varmadan yüzüne geçirilen o kalın gaflet bezinin ardındaki tatlı körlüğe sığınır; hırsın, dünyevi makamların ve her köşe başında insanı avutan "daha çok vakit var" yalanının düğümlediği o bağlarla, dipsiz bir uçurumun tam kenarında şuursuzca savrulup durur. İşte tam da bu büyük çürümenin, modern insanın kalbini kemiren o görünmez prangaların tam ortasından yükselen ve okuyucuyu ruhsal bir sarsıntıyla kendine getiren edebi bir manifesto yükseliyor: Körebe.

Körebe, okuyucusunu fildişi kulesinden izleyen didaktik bir entelektüelin parmak sallayan vaazı asla değildir. Eser, sömürenleri, ezilenleri, dünyevi kariyerlerin getirdiği o sahte üst kat sevdalarını anlatırken hiçbir ideolojik bayrağın altına sığınmaz; insanlığın bu büyük panayırına herkese eşit mesafeden, biraz yukarıdan ve kalbindeki o kederli merhametle bakar. Bugünün aceleci kalemlerinin çoktan unuttuğu tenakuz, fâni, izmihlal veya ehven-i şer gibi kadim kelimeleri, eğreti duran birer entelektüel özenti olarak değil, eski zamanların o ağırbaşlı bilgeliğiyle modern dünyanın hızlı ritmini buluşturan edebi birer köprü olarak kullanır.

Bu romanı bitirdiğinizde, sadece bir hikaye okumuş olmayacaksınız; şifayla ölümün o bıçak sırtı ince sınırında yürüyecek, her sınavda yeniden tökezleyen ama her kapaklanıştan sonra kanayan dizlerine rağmen yeniden ayağa kalkan Mansur'un şahsında kendi zaaflarınızla yüzleşeceksiniz. Ve nihayetinde, romanın o son sayfasında yankılanan, insanı uykusundan uyandıracak o muazzam, o dürüst merakın sorusuyla baş başa kalacaksınız:

"Ben sahiden uyandım mı gerçekten? Yoksa bir bezden kurtulduğunu sanıp, yüzüne bir başkasını bağladığını bilmeyen o zavallı çocuk gibi, hâlâ o büyük körebe oyununun içinde mi dönüp duruyorum?"